قـــشـنــگـیــه قــسـمــت مــاســـت کــه مــا بــهــــم نـمـی رســیـم

  نـــیـــازی از دل آفـــریـنــــش 

بــر نـگـفـتـــه هـــا آگـــاهی ودیــده ای در دل حـقــایــق داری

 مـی دانــم قـبــل از ایـنـکــه وجــــود پــر خــروشــم را زیـــر ورو کـنــــم 

آخــرگـــفـتــه هـایــم را مـیــدانــی ولــی دوســت دارم حـرفـهــایــم کــه چـنـــگ

 در دل آیــنــده و حـقـیـقــت مـی زنـنــد راهـنـمـــای سـرنـوشــت بـقـیــه بـاشــد 

از روزی کــه دیـــده بــر دنـیـــا گـشـــودم و پــاهــایـــم پـیـمـان دوســتــی بـاخــاکــش

 را بـســت احـســــاس مــی کـنــم در زیــر سـلـطــه چـشـمــانــی اسـیــرم کـه هـمـیـشــه

 راه پـرواز و زنـده مـانــدنـی جــاودانـه بــه نــام مــرگ را نـشــانــم مــی دهـــد

 از مــرگ نـمــی هــراســـم چـــون مــرگ زنـــده مــانــدنــی اســت جــاودانــه

 و بـــاز گـشـتــم بـسـوی کـسـیـســت کــه وجــودم از او بـــود

دوبــاره زانـــوی غــم بـغـــل مــی گـیــرم و بــا دسـتــانــی خـسـتــه و

نـگــاهــی غــریـبــانــه از مـیــان وجــود بــی رمـقــم نــالــه دل مــی نــویــسـم

 پــرنــده هــا کــوچ مــی کـنـنـد ...

ســاعـتـهــا بــه اول بــر مــی گــردنــنــد ...

خـورشـیـــد دوبـاره طـلـوع مـی کـنـد ...

 و آفـتـابـگــردانــهــا امـیــدوار مــی شــونــد ...

اقــاقـیــا و گـلــهـــای یــاس و مــریــم

 دوبــاره عـهــد دوسـتـــی بــا خــورشــیــد را مــی بـنـنـدنـد ...

هــر صـبـح چـشـمـهـا بـاز مـی شـود و بـه امـیـد دیـداری دوبـاره لـب هـــا خـنــدان

و ایـنــها هـمــه نـشــان از وجــود بــی پـایـان تــو دارنــد

 ولــی افـســوس فــاصــلــه مـن و تـو هــمـچــون دوران کــودکــی تــا جـــوانــی

فـــرسـخ هـــا بــا هــم فـاصـلـه دارد 

 هـمـیـشـــه بـرایم مهــم بــــوده کــه چـــرا چــیــزی بــه نــام عـشــق را در وجـودم نـهــادی

 بــا و جــود آنـکــه می دانـسـتــی روزی آنــرا تـقـدیــم خــودت مــی کـنــــم

عـــشـــق صــــدای فــاصـلـه هــاســت 

 صــدای فــاصـلــه هــایــی کــه غـــرق در ابـهــامـنـد 

 عـــشـــق هــر کــســی بــه گــونــه ای شـکــوفــا مــی شـــود

 ولــی عــشـق مـــن بـــا یــاد و خــــاطـــر تــولــــدی دوبـــاره

 کـه نـشــان از هــویت مــن دارد شــکــوفــا شـده و تـنــهــا وتـنــهــا لایـــق تــوســت وبــس

ولـــی اگــر روزی آمـــد و در زنــجـیــر عـشــق بـــنــده تـــو گــرفـتـــار شــدم

 دســت بـه دامــان تـــوام

 ولــی از عــشـــق آمــوخـتــم کــه مـیـمـیــرم بــرای عـشـقــــم

 ولــی هــرگـــز تــن بــه دیــدن مـــردن عــشــق نــمــی دهــم 

 دیـــدن مــردن عـشــق عـشــق بــه مــرگ را تـحـقــق مــی بـخـشــد 

 هـمــیــشـــه احـســاس مــی کــردم کـــه هـمـچــون هـفــت خــوان رسـتـــم

بــایــد از پــس امـتـحــانــهــایــی کــه تـــو بــرایــم در نــظــر داشـتــی بــرآیــم

و هـمـیـشـــه پـــرچــم مــوفـقـیــت را بــالا بـبـــرم

 ولـــی پــی بــردم کـه تـنـهــا از پــس ایــن دشــواریــهــا بــر نــمـــی آیــم

و احــتـیـاج بــه هـمــدمــی دارم کــه اشـکــهــایــی را کـــه در

 سـخـتـــی ایـــن راه طــولانــی بــر روی گــونــه هـــای آزرده ام جـــاری بــود پـــاک

 وآتـــش امـیــد و پـیــــروزی را در دلــم روشــــن کــنـــد

ولــی دیــگـــر غــزل تــنـــهـــایی نــمـی خــوانـــم

 و آواز یــکـــی بـــودن ســر نــمـــی دهــم

چــشـمـــان خـسـتــه و خـیــســـم را بــا وجــودی پــاک و آراســتــه بــا مــحــبــت آشـنــا کــردی

جـســمـــی کــه راحــت روانـــم اســت 

 احـســاســـی کــه بــا احـســاســش ریــشـــه در بــن صــمــیـمــیــت دارد

هــمـدردی آزرده - عــاشــقــی دلـبــاخـتـــه - نـوای نـیـلـبــک عــشــق

 و دســتــانــی بـاز کــه فــاصــلــه هــای پــر از ابــهـــام عـــشـــق را پــــر مــی کــنـــد 

بــا دادن هــدیـــه ای زیـبـا و گــرانـقــدر کــه بــر مـسـیـــر راهــم نـهــادی

 ارزش عــشــق بــه تــو و پـــرسـتــش

 خــاطــره هــای گــذشــتـــه ام را بـیـشــتـــر مـعــنـــا مــی دهـد

واحـســـاس مـــی کـنـــم هـیـچ وقــت از جــام لـبــریـــز خــلـقـتــت سـیـرآب نـمــی شــوم

 و هـمـیـشـــه مـحـتــاج دسـتــانــی لـطـیـف بــوده ام تــا وجــود بــی نـایـــم را نـــوازش کــنـد

 وجـــاده تــردیــد را مـســدود و رو بــه گــذر زمـــان و خــوشــبـخــتــی سـمــت دهـــد 

 ولــی هـنـگـامـیــکــه چــشـمـان خـوش نـقـش و چـهــره پــر از احـسـاســت را دیــدم

 از شــدت دوسـتـی و شـــور صــمـیـمـیــت اشــک بــر روی گــونـــه هــایـــم جـــاری شـــد

و صــدای لـطـیـفـت را در گـــوشــم حــس مــی کـــردم

 کـــه مـــرا بــه پــاک کــردن زمـــردهـــایـــی کـــه هـــدیـــه چـشـمـهـایـم

 بـــه دنــیــای تـــو بــود فــرا مـــی خــوانــد بـــه زنــدگــی امـیــن وجــاودانــه امـیــدوار شـــدم 

و در آخــر ایــن را بــدان کــه بــنــده ای هــســتــم بـا تــفــاوت

 کــه زمــیــن خـشــک و تــرک خــورده آدمــیـــت را رونــق بـخـشــم

 و بــا کــاشـتــن گـلــهــای دوسـتــی

زمـیــن خـسـتــه ات را بــه گـلـسـتـانــی زیـبــا و ابـــدی مـبــــدل ســـــازم

 ... کــســی کــه تــا نــفــس بــاقــیــســت بــه پـایــت خــواهــد نـشـســت ...

در يك شب آرام و مهتابي كمي هم صحبت يك ياس باشيم

اگر صد بارقلبي را شكستيم بيا يك بار هم بااحساس باشيم

 بيا به احترام قصه عشق به قدر شبنمي مجنون بمانيم

 بيا كه گاه از روي محبت كمي از درد ليلي را بکاهیم  

کسي را که دوسش داري ازش بگذر

اگه قسمت تو باشه بر مي گرده 

 اگر هم بر نگشت حتماً از اول مال تو نبوده

 پس بهتر که رفت

 سعي کن به کسي که تشنه ي عشق است دل نبندي 

 سعي کن به کسي که لايق عشق است دل ببندي

 چون تشنه ي عشق روزي سيراب خواهد شد

ازش پرسیدم چقدر منو دوست داری؟

گفت اندازه ی جوهر خودکارم 

 گفتم خیلی نامردی

چون اون یه روزی تموم میشه

 گفت:خودکار من اصلا" جوهر نداره 

 

 

 

عشق از دوستی  پرسید: تفاوت من و تو در چیست؟

 

دوستی گفت: من آدمارو با یک سلام با هم آشنا می کنم و تو با یک نگاه

 

من آنهارو با دروغ از هم جدا می کنم و تو با مرگ

 

 

 

نمی دانم چرا این روزها نگاهت را از من دریغ می کنی ؟

 

 ای کاش تبدیل به ستاره ای در وسط آسمان می شدم

 

 چون خوب می دونم همیشه قبل از خواب به آسمان خیره می شوم

 

 

 

لحظه هاي من گرفتار سكوتي سرد و سنگينند

 

و چشمانم كه تا ديروز به عشقت مي درخشيدند

 

 نمي داني چه غمگينند

 

 چراغ روشن شب بود برايم

 

 چشمهاي تو نمي دانم چه خواهد شد

 

 پر از دلشوره ام بي تاب و دلگيرم

 

 كجا ماندي كه من بي تو هزاران بار در هر لحظه مي ميرم

 

 

شاعر و فرشته اي با هم دوست شدند

 

 فرشته پري به شاعر داد و شاعر ،شعري به فرشته

 

 شاعر پر فرشته را لاي دفتر شعرش گذاشت و شعرهايش بوي آسمان گرفت

 

و فرشته شعر شاعر را زمزمه كرد و دهانش مزه عشق گرفت

 

 خدا گفت : ديگر تمام شد ديگر زندگي براي هر دوتان دشوار مي شود

 

 زيرا شاعري كه بوي آسمان را بشنود، زمين برايش كوچك است

 

 و فرشته اي كه مزه عشق را بچشد، آسمان؟؟؟

 

 

 

روزی که به دنیا اومدی داشت بارون می اومد  ولی هوا ابری نبود

میدونی چرا ؟

اون  روز فرشته ها داشتن از اون  بالا گریه میکردن 

 چون یکی از اونا کم شده بود

                

 دلم گرفته از آدم هايي که ميگن دوست دارم اما معنيشو نميدونن

از آدمايي که مي خوان مال اونا باشي اما خودشون مال تو نيستن

از اونايي که زير بارون برات ميميرن ووقتي آفتاب مي شه همه چيز يادشون ميره

بعضيا قلباي بزرگي دارند و بعضيا قلباي کوچک و بعضيا و... اينها اصلا مهم نيست

مهم اينه که به قلبا مون ياد بديم فقط براي يک نفر بتپن

فقط براي يك نفر

  چه شبهاتاسحرنام توراازته دل صداكردم    دلم راباجنون بي كسي ها اشناكردم   نفهميدم كه مي ميرم نباشي    مثل پروانه تورامن درته اين كوچه برفي رهاكردم    چه شبهاتاسحرباقاصدك درخلوتي بي رنگ نشستم   موبه موي خاطراتت راسواكردم به پاي قاصدك بستم    صبوري راشبيه گل نوشتم روي گلبرگش كه من بي توچه هاكردم   هيچکس نمي تونه به دلش ياد بده که نشکنه    ولي من حداقل مي تونم بهش ياد بدم که وقتي شکست    با لبه هاي تيزش دست اوني که شکسته رو نبره
      به من ميگفت: آنقدر دوستت دارم که اگر بگويي بمير‌ ، ميميرم    باورم نمي شد   ...! فقط يک امتحان ساده به او گفتم بمير   سالهاست در تنهايي پژمرده ام    کاش امتحانش نمي کردم        اي كاش به دل كسي پا نمي گذاشتيم    و كسي به دلمون پا نمي گذاشت   اي كاش اگر كسي به دلمون پا گذاشت   ديگه دلمون رو تنها نمي ذاشت   اي كاش اگه يه روز دلمون رو تنها گذاشت    رد پا هاشو روي دلمون جا نمي گذاشت     روي تخته سنگي نوشته شده بود:اگر جواني عاشق شد چه کند؟    من هم زير آن نوشتم:بايد صبر کند    براي باردوم که از آنجا گذر کردم   زير نوشته ي من کسي نوشته بود:اگر صبر نداشته باشد چه کند؟   من هم با بي حوصلگي نوشتم:بميرد بهتراست   براي بار سوم که از آنجا عبور مي کردم   انتظار داشتم زير نوشته من نوشته اي باشد   اما زير تخته سنگ جواني را مرده يافتم آه ای گل تشنه من به آسمون رسیدم  ترا از بین صد ها گل جدا کردم تو سینه جشن عشقت رو به پا کردم برای نقطه ی پایان تنهایی تو تنها اسمی بودی که صدا کردم عشق من ........عشق من بگو از پاکی چشمت منو لبریز خواستن کن با دستات حلقه ی از گل بساز و گردن من کن اگه از مرگ باور ها......از ادم ها دلم سرده نوازش کن تو دستامو که خیلی وقت یخ کرده. که خیلی وقت یخ کرده دیگه دلواپست بودن واسم سخته دیگه بیهوده پیمودن واسم بسه زیادیم کرده پژمردن زیادیم کرده غم خوردن تویه بیدادو تنهایی   فکر مي کرديم عاشقي هم بچگيست  اما حيف اين تازه اول يک زندگيست  زندگي چيزيست شبيه يک حباب عشق آباديه زيبايي در سراب  فاصله با آرزو هاي ما چه کرد کاش مي شد در عاشقي هم توبه کرد به نام اول و آخر    يه روز يه جاي دور يه پسري بود خسته و تنها و گوشه گير   هيچ كس و نداشت توي تنهاييش هيچكس قدم نميزد   با اين همه هيچ وقت به كسي دل نداد   تا اين گذشت و گذشت و اون پسر هنوز  تنها بود   تا اينكه يه روز از اون روزها يه دختري يواشكي اومد ميون   تنهاييش و قلب يخ بسته ي اون پسر رو با هواي نفسش   آب كرد و قلبش دوباره زد    روي ديواراي تنهاييش دست كشيد مثل اينكه از جنس خودش